Одам савдоси ХХI асрда инсоният бошига кулфат ёғдирувчи балодай ёпирилди. Бундан ўзбекистонликлар ҳам қаттиқ азият чекаётганликлари яққол кўзга ташланиб қолди. Фирибгар шахслар ҳамюртларининг соддалиги ва ишонувчанлигидан фойдаланиб, уларни азоб-уқубатларга дучорлашдан даромад топишаётгани аччиқ ҳақиқатдир. Эркакларни оғир меҳнатга гирифтор этган ҳолда иш ҳақини бермай қулликка солишаётгани етмай, аёлларни фоҳишахоналарнинг жафокаш меҳмонига айлантиришаётгани ғоят кечирилмас гуноҳдир. Ор-номусдан, ғурурдан мосуво бўлаётган хотинлар шу жирканч йўлга йўллаган виждонсизларнинг устидан даъво аризалари ёзишяпти. Охир-оқибат одамфуруш фирибгарларга жиноий ишлар қўзғотилиб, тегишли жазо чоралари белгиланяпти.

У қирғизистонлик Акрам билан таниш эди. Оғуфурушлар бир-бирларига жуда ишонишарди. Одатдаги келишув бу гал бошқачароқ кечди.

- Андижонда атиргул ва лимон кўчатлари кўп эмиш, 200 туп керак эди, - деди телефонда Акрам.

- Менга эса... - Бахтиёрнинг гапи оғзида қолди.

- Тушундим, кўчатларни олиб келавер, ҳисоб-китобини кейин охирига етказаверамиз, - уқтирди Акрам.

Уларнинг нопоклиги фош этилди

Ҳалоллик инсоннинг нарзини тўқ, нафсини тийиқ қилувчи энг зарур фазилат. Кимки, шу фазилатга эга бўлмаса, ўзини ўтдан-чўққа уради, янаям аниқроғи, нопоклик кўчасига кириб, нафсининг қулига айланади. Бироқ охир-оқибат шармандаю, шармисор бўлади. Худди Жўрабек Жуманов ва Фарҳод Йўлдошевдек.

   Саёҳатхон Йўлдошева Қир­ғизистон Республикасининг Баткент вилоятидаги Лайлак туманининг Исфана шаҳрида яшайди. У шу йилнинг 29 март куни Ўзбекистондаги қариндошларини кўриш учун сафарга чиқди. Афсуски, у "Ўзбекистон Республикаси давлат чегараси тўғрисида"ги қонунининг 12-моддасида кўрсатилган "давлат чегараси орқали шахсларни ўтказиш белгиланган ўтказиш пунктлари орқали амалга оширилади" ва 45-моддасида: "давлат чегараси тўғрисидаги қонунини бузганликда айбдор шахс­лар белгиланган тартибда жавобгар бўладилар" деган қоида талабларини менсимади. Фарғона вилоятининг Фарғона тумани Водил қишлоғи билан чегарадош ҳудуддан ўзбек-қирғиз чегарасини ёриб ўтиб, қонунга хилоф ҳаракат қилди. Сўнгра У. Жумабоевнинг "Нек­сия"сига ўтириб, саёҳатни давом эттиради.

   Нафс - инсоннинг ичидаги кўзга кўринмас ёв. Унинг қутқусига учган кимса, ўзича "мазза" қилаётгандек ҳолатни туяди-ю, аслида тубанлик ботқоғига ботаверади. Охир-оқибат сири фош бўлгачгина гўё кўзи очилади. Агар у виждонини бутунлай йўқотмаган бўлса. Афсуски, баъзилар осонгина нафс бандасига айланиб қолишади. "Қинғир ишнинг қийиғи қирқ йилда ҳам чиқади" деган халқ нақлини ҳеч хаёлларига келтиришмайди.